एउटा अनौठो भेटघाट
सुरेश काठमाडौंको एक व्यस्त सडकमा हतारिदै थियो। बैंकको कर्जा, बच्चाहरूको स्कूल फी, घरको भाडा… यी सबै कुराहरूले उसको मुटु मा एक अदृश्य बोक्री बाँधेको जस्तो थियो। अफिस पुग्न उसको एउटा मात्र गन्तव्य थियो। ट्राफिक लाइट रातो भएकोले उसले रोकेको थियो तब एउटा बुढो मानिस, जसको हातमा केहि कागजातहरू थिए, उसको नजिक आयो।
“सर, एउटा मिनट मात्र…” बुढोले भन्दै गरे।
सुरेशले हात हल्लाएर इन्कार गर्यो, “छैन छैन, आज कुनै पनि भिजन्टरलाई समय छैन।”
तर बुढोले हार मानेन। उनले आफ्नो वाल्टबाट एउटा पुरानो, सेतो-कालो फोटो निकालेर सुरेशलाई देखाए। फोटोमा एउटा युवा व्यक्ति र उनको पत्नी र दुई साना बच्चाहरूको खिचिएको थियो।
“यो मेरो छोरा हो,” बुढोले आवाज काँदै भने, “उसले पनि तपाईं जस्तै सोच्थ्यो। उसको लागि भविष्य भनेको बैंक ब्यालेन्स, कार र फ्ल्याट मात्र थियो। जीवन बीमा भनेको बेकार खर्च थियो उसको लागि।”
सुरेशको अनिच्छा बढ्दै थियो, तर बुढोको आवाजमा एक अजीब किसिमको दर्द थियो जसले उसलाई रोक्यो।
“एक दिन,” बुढोले कथा जारी राख्दै, “उसको एक्सिडेन्ट भयो। हामी सबैलाई छोडेर… जानुभयो। उनको पत्नी र बच्चाहरू मात्र बाँकी थिए। बैंकले कार र घर लिइसक्यो। कर्जाको बोझले उनीहरूको जिन्दगी नर्क बनाइदियो। अहिले मेरी छोरी अनि भाइजु आफ्नो जवानीको उमेरमा दैनिक मजदुरी गरेर पनि पैसा जुटाउन असक्षम छन्। यदि उसले एउटा सानो पनि बीमा गरेको भएको भए… केहि वर्षको प्रिमियमले… उनीहरूको जिन्दगी सजिलो हुन्थ्यो। म आफैंले उनीहरूको दुःख देख्न सकिरहेको छु।”
बुढोले फोटो फर्काएर वाल्टमा राख्दै भने, “म तपाईंलाई बीमा बेच्न आएको होइन। म तपाईंलाई एउटा बाबुको दुःखाइ सुनाउन आएको हुँ। मेरो छोरा फर्केर आउने छैन, तर तपाईं जस्ता युवाहरूले आफ्नो परिवारलाई त्यो अँध्यारो यात्राबाट बचाउन सक्नुहुन्छ।”
त्यो बुढोको आँखामा आँसु थिए। सुरेशले आफ्नो हातको घडी हेर्यो। अफिस पुग्न उसलाई दश मिनट ढिला भएको थियो। तर उसले आज जाने सबैभन्दा ठूलो सिकाइ पाइसकेको थियो।
बुढोले कुनै कागजात नबेचिकनै हात हल्लाएर विदा भए। सुरेश त्यहीं खडा रह्यो। उसको दिमागमा उसको आफ्नै पत्नी र दुई साना छोराहरूको मुस्कुराइको चित्र थियो। उसले सोचेको जस्तो उसको जीवन उसको मात्र होइन, उनीहरू सबैको पनि हो। उसको अचानक अनुपस्थितिले उनीहरूको भविष्यलाई अँध्यारो बनाउन सक्छ।
ट्राफिक लाइट हरियो भयो, तर सुरेशले अगाडि बढेन। उसले आफ्नो फोन निकाल्यो र आफ्नो जीवन बीमा एजेन्टलाई कल गर्ने बटन थिच्यो। उसले आज, अहिले नै आफ्नो परिवारको सुरक्षाको लागि एउटा कदम चाल्ने निर्णय गर्यो। किनभने उसले बुढोको कथाबाट एउटा कुरा सिकेको थियो: “मर्नु त जीवनको एक सत्य हो, तर आफ्नो परिवारलाई आर्थिक संकटमा छोडेर जानु भनेको एक अपराध हो।”
जीवन बीमा केवल पैसाको बारेमा होइन, यो त आफ्ना प्रियजनहरूप्रतिको जिम्मेवारी र मायाको एउटा प्रतीक हो।